„16 Dżoker
1 ogarnął mnie dojmujący niepokój na myśl o scenie wieczornej... Wiec gdy stanął w progu, szybko przeleciałem oczami po twarzach oficerów, strwożony, jakim Go teraz ujrzą. Lecz wyczytałem w ich wzroku coś osobliwego, co kazało mi zwrócić ku Niemu spojrzenie. Uczyniłem to i zadrżałem.
Stał wysoki i smukły, w burce zarzuconej na ramię i spiętej kosztowną agrafą z lwią paszczą. Był w mundurze paradnym, z Wielką Wstęgą i przy wszystkich orderach, na głowie zamiast czapki, jakiej zwykle używał w marszu, miał czako z rozetą i kitą, a na ramionach srebrzyste szlify galowe; powyżej bioder obciskał go jedwabny pas. Wyglądał tak jak na późniejszych wizerunkach; w tej gibkiej, młodzieńczej postaci nie czuło się sztuczności, nikomu nie przyszłoby na myśl, że krępuje ją gorset — podobnie jak nikt by nie odgadł, że na dnie tych wesoło uśmiechniętych oczu kryje się szyderstwo. Zdumiał wszystkich obecnych nie tylko uroczystym strojem, którego w pochodzie nigdy nie przywdziewał, ale i pięknym, ciemnym rumieńcem, jaki mu okrywał blade zazwyczaj policzki. Wszyscy patrzyli wstrząśnięci, jakby rozumiejąc, iż ów niezwykły blask, co od Niego bije, jest już czymś ponad ziemską wspaniałością.“(6)