„2. Samorozwój układów homeostatycznych dokonuje się głównie kosztem zmian w centralnym regulatorze organizmu — w podwzgórzu. Jego czułość na oddziaływanie regulujące maleje stopniowo i bezpowrotnie w miarę upływu lat. To samo prawo, zapewniające zdolność do życia złożonych organizmów, stwarza warunki dla powstania wewnętrznych przyczyn chorób, starzenia się i śmierci.
Tak więc, jeżeli starość jest chorobą z dokładnie zachowaną kolejnością zmian, to może ona podlegać leczeniu. Wysiłki powinny być skierowane na zachowanie reżimu pracy homeostatycznych układów organizmu na poziomie osiągniętym w momencie zakończenia jego rozwoju. W tym celu niezbędne jest nie — jak przypuszczano dawniej — pobudzanie (stymulowanie) gasnących w miarę starzenia różnorodnych funkcji, a przeciwnie — hamowanie aktywności poszczególnych ogniw, przede wszystkim w dwóch podstawowych układach organizmu regulacji procesów energetycznych oraz regulacji rozmnażania. Hamujące oddziaływanie na te dwa układy może zwolnić rozwój specyficznej patologii starczej otłuszczenia, cukrzycy, nadciśnienia, miażdżycy naczyń, raka oraz obniżania się odporności na infekcje, a być może również rozszerzyć granice życia człowieka.“(4)