„gatelkę, jak kapelusz damski, świadczyło również, że położenie jego narazie nie było zagrożone. I panna dEspard poczuła się tak lekką, beztroską, że w temże miejscu i w tym samym pokoju, w którym trzymała straż, otworzyła pudło i w napięciu przymierzyła przed lustrem swój nowy kapelusz. Wspaniały upominek, klejnot, tylko że nazbyt drogocenny.
Drugim ważnym wypadkiem, który się zdarzył, był przyjazd adwokata Robertsena do Torahuzy, miało to ten skutek, że panna dEspard została uwolniona ze straży. Widać musiało niezwłocznie przedostać się z ust służby do adwokata o wielokrotnych wizytach pomocnika sołtysa i o tem, że pytał o pewnego człowieka, adwokat wszedł po schodach i zapukał do drzwi p. Fleminga. Jeszcze przed zamkniętemi drzwiami stojąc, wołał przyjaźnie do wnętrza, kto to prosi o pozwolenie przywitania pacjenta.
Parma dEspard otworzyła drzwi. Powzięła swe postanowienie, była odważna, była harda i nader dzielna.
Adwokat rozejrzał się dokoła, może nawet zdumienie jego było nieco udane. Zapytał ze ściągniętemi brwiami — Ależ — gdzie jest pacjent
— Nie wiem tego, — odparła panna i spojrzała mu prosto w twarz.
— No. Tak, ale kto wie o tem
—Może on sam tylko, — odparła. — Proszę, czy nie zechce pan usiąść“(11)