„Hfl I HI
i przetniecie mu drogę koło leśnej szkółki pod samą wsią. Oni nadkładają duktem cztery kilometry. To jest pańska szansa. Siłami głównymi dotrzemy do pana w dziesięć minut później. Pozostałych kawalerzystów każe pan włączyć w skład mojego pocztu. Pański zegarek... Godzina piętnasta czterdzieści dwie. Słucham pana!
— Rozkaz, panie majorze!
— Wykonać!
Porucznik brzęknął ostrogami i pobiegł w głąb lasu. Zaraz też posypały się rozkazy
— Na koń!
— Poczet dowódcy na miejsce!
W lesie powstał ruch jak w mrowisku.
Jeszcze w momencie zajmowania stanowiska obserwacyjnego na skraju szosy kapitan Waszkiewicz skłonny był wierzyć, że poddał się naiwnej psychozie. Człowiek na drzewie, gdzieś w środku drogi, w lesie, z dala od ludzkich siedzib... Coś w tym jest. Ale czy to odrazu musi być banda...
Jednak to, co kapitan ujrzał teraz, rozpraszało wszelkie wątpliwości. W niewielkiej odległości przed nim formowała się kolumna jeźdźców. Każdy ruch ludzi biegnących do koni czy zajmujących miejsca w szyku świadczył o rutynie wojskowej i gruntownym przeszkoleniu kawalerzystów. Była to niechybnie zasadzka, którą błyskawicznie zwijano. Gdy kapitan wyobraził sobie, co by się tu stało, gdyby nie przytomność umysłu kierowcy, poczuł jak po plecach przechodzą mu zimne dreszcze. Nie wątpił, że zasadzkę zorganizowano w tym celu, aby go pochwycić żywcem.“(14)