„I na skutek takiego rozumowania opuścił rękę.
Nicole zapukała jeszcze ze dwa lub trzy razy i odeszła z opuszczoną głową, marszcząc brwi.
Gilbert zachował całą przewagę. Nicole podwoiła więc zabiegi, aby nie postradać ostatniej swojej szansy. Na tym na razie się skończyło.
Ale przypadek zdarzył, że spotkali się pewnego wieczoru u drzwi kaplicy.
— A, dobry wieczór, panie Gilbercie.
— Dobry wieczór, panno Nicole. Jesteś więc w Trianon
— Jak widzisz. Jestem pokojówką panny de Taverney.
— A ja ogrodnikiem.
Nicole dygnęła układnie Gilbertowi, on ukłonił się jej z dystynkcją jak dworzanin i rozeszli się.
Gilbftrt udał, że wychodzi, choć wracał do domu.
Nicole wychodziła rzeczywiście. Gilbert poszedł za nią wilczym krokiem, spodziewając się, że ma schadzkę z Beausirem.
W cieniu alei istotnie widać było czekającego mężczyznę. Nicole zbliżyła się do niego. Było zbyt ciemno, aby Gilbert mógł poznać rysy twarzy Beausirea. Jednak zaintrygował go brak białych piór na kapeluszu i to tak bardzo, że zostawił Nicole, która wracała do domu, a sam poszedł w ślad za mężczyzną, którego odprowadził aż do bram Trianon.
Stwierdził, że nie był to Beausire. Mężczyzna ten z postawy przypominał wielkiego pana i pomimo starości miał chód rześki i pewny. Gilbert podszedł bliżej i przesunął się z zuchwalą bezczelnością tuż przed nosem mężczyzny, zaglądając mu w oczy. Poznał w nim księcia de Richelieu.“(12)