„Vincent głowił się daremnie, dlaczego ludzie we wsi tak go nie lubią; nikomu nie przeszkadzał, nikomu nie sprawiał przykrości. Nie przyszło mu wcale na myśl, że musi wydawać się dziwakiem ludziom w tej cichej wsi, od setek lat zachowującym stare zwyczaje i tradycje. Dopiero gdy dowiedział się, że uważają go za próżniaka, przestał łudzić się, że go polubią. Dien van den Beek, właściciel sklepiku.
la — Tasja życia
przywołał go pewnego dnia, gdy przechodził ze sztalugarnLi rzucił wyzwanie w imieniu całe.i wsi. —i Już znowu mamy jesień, minęły piękne dni...
— Tak.
— Pewnie zabierze się pan w takim razie wnet do roboty
Vincent poprawił sztalugi na plecach.
— Aha, właśnie idę na łąki malować.
Nie to mam na myśli, tylko prawdziwą całoroczną pracę — zauważył Dien.
— Malowanie jest moją pracą — odparł spokojnie Vincent.
—Przez pracę rozumie się zwykle coś, za co dostaje się wynagrodzenie.
— Iść w pole, jak to w tej chwili czynię, jest moją pracą, Mijnheer Van den Beek. Tak samo, jak pańską jest sprzedawanie towarów.
— No tak. Ja sprzedaję towar, ale czy pan sprzedaje obrazy
Vincent mial dość tej indagacji. Każdy we wsi z osobna pytał gó już o to.
— Niekiedy sprzedaję moje prace. Mój brat ma sklep z obrazami i on Je ode mnie kupuje.“(5)